The animal rights conference 2012


Voor de bezoeker is er van alles te zien. Er zijn allerlei flyers, boeken, en T-shirts. Begrip van de Engelse taal is wel een vereiste. Daarnaast geven allerlei lezingen en workshops. Het programma is zo vol dat de bezoeker steeds een keuze moet maken in de onderdelen die worden aangeboden. Het enige nadeel is dat kamer B en C niet op de begane grond zijn met als gevolg dat ik een paar keer naar boven getild moet worden getild.

Als eerste neem ik deel aan de lezing 'Let's influence the children' dat gegeven is door Stephen Marcus Finn. Er wordt vaak gezegd dat kinderen de kracht van de toekomst zijn. Met deze lezing waar het boek 'The story of Humphrey the Hereford' wordt besproken, wordt dit nog eens bevestigd. Deze koe wordt vermenselijkt met gevoelens en emoties maar wel uiteindelijk gebracht naar het abattoir. Aan de hand van klassengesprekken worden kinderen tussen de 7 - 14 jaar hierop geattendeerd met als doel om het vegetarisme te bevorderen.

De volgende dag begint voor mij met de lezing 'Vegan belief in law' waarin Jeanette Rowley haar visie uiteenzet. Hierin vertelt dat zij veganisten op een bepaalde manier gediscrimineerd worden, doordat er bijvoorbeeld in de bedrijfskantine waar je werkt geen veganistisch voedsel aanwezig is. Of je wordt verplicht veiligheidsschoenen te dragen terwijl deze gemaakt zijn van leer. Verder legt ze uit hoe krachtig een veganistische maatschappij kan zijn en uiteindelijk de wet kan beïnvloeden door het geloof als veganist aan te merken als filosofie. En hoe de wet uiteindelijk de maatschappij in zijn totaliteit beïnvloedt.

De tweede lezing is meer een open discussie met als spreker Carlos A. Bedin Copro. De discussie heeft als leidraad: 'Group of studies on animal rights'. Hierbij gebruikt Carlos zijn eigen land Brazilië als voorbeeld. In zijn land komen verschillende mensen bij een om bepaalde open discussie op gang te brengen t.a.v. een boek, film of website die gerelateerd zijn op het onderwerp animal rights. Dit heeft als voordeel dat mensen zich bewust worden rond dit thema. Ook leraren nemen op eigen initiatief hieraan deel en kunnen op deze manier hun kennis over brengen op de jeugd.

Hierna volg ik een lezing of eigenlijk meer een meeting dat gaat over 'Activism vs. Social veganism', waarbij Tino Verducci de gastspreker is. Er is een groeiende trend van "sociale veganisme", waarbij mensen elkaar ontmoeten voor voedsel, vergaderingen, picknick, terwijl op hetzelfde moment, slechts een handvol activisten protesteert voor de rechten van dieren. Op deze manier hebben deze groepen een overeenkomst: Veganisme. Tijdens het gesprek staan de volgende vragen centraal: Kan activisme en sociale veganisme samen gaan hand-to-hand? Waarom de sociale veganisten minder actief zijn voor dieren, of minder toegewijd? Zijn de twee groepen in staat een verschil te maken voor de dieren?

Ook woon ik een lezing van Sharon Núñez bij over Repression in the Spanish animal rights movement'. Animal Equality heeft in de laatste 5 jaar varkens- en nertsenfokkerijen, slachthuizen, dierentuinen en andere grote dieren uitbuiting van industrieën in Engeland, Spanje en Italië onderzocht. Dit onderzoek heeft uitgebreide media-aandacht bereikt, en heeft verder aangetoond dat het zeer effectief is in het veranderen van de publieke houding ten opzichte van dieren en op deze manier kunnen campagnes goed ondersteund worden. Alleen doordat Sharon zich hiervoor actief inzet, werd haar leven in eens overhoop gehaald doordat zij en elf anderen gezien werden als ecoterroristen.

Tot slot luister ik naar Roger Yates die een lezing geeft over 'Vegan generations'. Afgelopen decennia zijn er de meest uiteenlopende definities geweest over wat een veganist zijn inhoudt. Hierbij worden de balancerende grenzen opzocht tussen veganisten en de vegetariërs. Bijvoorbeeld Bill Clinton noemt zichzelf een veganist, maar hij eet wel vis. Hoe zit dat nu?


De volgende morgen ga ik als eerste naar de sessie van George Guimaraes over 'Animal rights activism in Brazil'. En ik moet zeggen, ik was erg onder de indruk van zijn verhaal. Ook hier blijkt weer dat hij zijn leven niet zeker is als Animal Welfare activist in Brazilië. Ook daar worden activisten gezien als een soort crimineel. Wat zeer spijtig is. Momenteel zet hij zich in voor het behoud van het tropische regenwoud.

De tweede sessie gaat deze keer over het 'Great Ape Project relaunched' waarbij Colin Goldner de gastspreker is. Jammer genoeg gebruikt hij geen beeldmateriaal, dat had zijn verhaal zeker verlevendigd. In zijn eigen land; Duitsland; zet hij zich in voor apen die leven erbarmelijke omstandigheden en gevangen worden gehouden. Uiteraard kunnen deze dieren niet teruggeplaatst worden in het wild omdat zij nooit geleerd hebben om voor zichzelf te zorgen maar dat neemt niet weg dat hij een poging kan wagen om de apen op een zo'n natuurlijke wijze als mogelijk te huisvesten.

De derde sessie gaat over 'State repression of the animal rights movement'  met de gastsprekers: Felix Hnat, Brendan McNally, Sharon Núñez. En dan blijkt dat staatsonderdrukking veel dichterbij bij huis is (Engeland en Spanje) dan ik had verwacht, omdat je een activist bent. Deze mensen vertellen hoe het hun persoonlijke leven heeft beïnvloed om op valse gronden veroordeeld te worden.

Na de lunch ga ik naar de sessie van Stijn Bruers over zijn presentatie 'Predation versus transplantation'. Hoe kun je predatie (prooi gedrag van dieren) vergelijken met de menselijke orgaan- en hart transplantatie. Wat is vergelijkbaar? Wat kunnen we ethisch toelaatbaar? Wat is de morele discussie hierin en kun je deze dilemma wel oplossen? Hierin herkende ik weer stukjes uit mijn studie van Animal Ethics 1.

Hierna ga ik gelijk door naar de sessie 'Speciesist violence' van Romina Kachanoski. Want wat is speciësisme? Speciësisme is voor dierenrechtenactivisten een term die verwijst naar het discrimineren tussen dieren op basis van hun diersoort. Aan de hand van video's laat ze zien hoe dit maatschappelijk ontstaat en welke vormen van speciësisme plaatsvindt.