Ken je me nog?

Het is mij nog steeds niet duidelijk waarom de afbeelding op de kaft onderste boven moet zijn. Eerlijk gezegd vond ik dit verhaal het minste leuk van de auteur Sophie Kinsella, hoewel er komische scènes in voorkomen, tenminste zo zijn ze bedoeld, maar ik vind de beschreven komische situaties eigenlijk over de schreef.

De auteur heeft zich goed ingebeeld hoe het is om aan geheugenverlies te lijden. De onzekerheid en de angst die bij het hoofdpersonage Lexi de boventoon voeren, komen goed uit de verf. Hoe ze ermee dealt op het einde van het boek en weer tot zichzelf komt, vind ik geniaal verzonnen.

Lexi heeft een ongeluk gehad en het laatste wat ze herinnert zijn gebeurtenissen van 3 jaar geleden. En dan blijkt ineens dat ze een heel ander leven leidt in haar huidige bestaan, als van een rijke tante, en blijkt ze getrouwd te zijn met een rijke vent.

En om het nog ingewikkelder te maken, dringt zich ook een louche minnaar aan haar op en zou ze al een tijdje een verhouding met deze persoon hebben. Dit allemaal komt haar onzekerheid natuurlijk niet ten goede. Om nog maar te zwijgen over de werkdruk die steeds verder toeneemt op haar werk als manager.