Het zomerhuis

Het verhaal op zichzelf vond ik eigenlijk niet zo heel sterk. Met name in het begin en halverwege het verhaal blijven de personages oppervlakkig, zowel in hun doen en laten als de onderlinge dialogen. Er zit geen serieuze diepgang in het verhaal en geen enkel personage maakt een persoonlijke ontwikkeling door. Alleen Matt, het hoofdpersonage, doet een vreselijke en verrassende ontdekking over zijn eigen verleden, tegen het einde van het verhaal.

Des te meer vond ik de climax van het verhaal verbazingwekkend. De serieuze aard hiervan en de ellende die daarbij hoort past helemaal niet bij de oppervlakkige verhoudingen tussen de personages onderling. Het is jammer dat de lezer daar zo lang op moet wachten. In dit geval doet het verhaal geen goed.

De schrijver Matt heeft net een enorm succes gehad met zijn debuut en is hiermee snel rijk geworden. Echter hij weet nog steeds niet wat hij met zijn leven wil. Het feit dat hij last heeft van een writers blok maakt het er allemaal niet makkelijker op. Zijn verleden blijft hem achtervolgen. Slechts enkele foto’s van zichzelf in een houten kistje zijn een verwijzing naar het verleden. Maar is dit genoeg om zijn innerlijke onrust op te lossen?