Het bloed van Olympus

Dit is het vijfde en helaas het laatste deel van de serie ‘Helden van Olympus’. Eigenlijk vind ik dit verhaal nog het beste allemaal. Het verhaal is intrigerend in elkaar gezet met een grote doordenker erin die pas op de allerlaatste bladzijdes duidelijk wordt voor de lezer. Een filosofische kant die je niet verwacht van deze held. Eigenlijk overwint hij zijn allergrootste angst om de wereld uiteindelijk te kunnen redden van de ondergang en de bijbehorende monsters.

Jammer om nu alweer afscheid te moeten nemen van deze helden waarvan de persoonlijke ontwikkeling net tot zijn recht lijkt te komen. Deze serie laat weer eens zien hoe ondoorgrondelijk goden kunnen zijn met hun uitzonderlijke verwachtingen tegenover de mensheid.

Dat Gaia, de aardmoeder, steeds meer lijkt te ontwaken, is niet alleen een regelrechte natuurramp maar zelfs een feit. Alle acties van de halfgoden lijkt te mislukken. Nico is na zijn levensreddende actie niet meer in staat om veilig en verantwoord te schaduw reizen zonder zelf met de dood te worden geconfronteerd.

De strijd tegen de vreselijke monsters die Piper samen met haar moeder, de godin van de liefde, levert is bijna hilarisch te noemen. Ook mogen de lezers de moeizame en bijna de verloren strijd van Annabeth en Percy tegenover de giganten niet uit het oog verliezen.

De onderliggende boodschap van de serie luidt: De kracht van samenwerken!

In de serie van ‘Helden van Olympus’ zijn reeds verschenen:

  1. De verloren held
  2. De zoon van Neptunus
  3. Het teken van Athena
  4. Het huis van Hades
  5. Het bloed van Olympus