Dertien manen

Dit dikke boek had ik als cadeau voor mezelf aangeschaft, omdat de achterflap me erg aansprak, doordat het over Indianen in de geschiedenis ging, maar dit alles zodanig gegoten dat het om een roman ging. Maar jeetje wat is dit verhaal een ontzettende tegenvaller. Wat een langdraderige schrijfstijl heeft deze auteur.

Sommige delen van het verhaal vond ik zo ontzettend saai dat ik er serieus hoofdpijn van kreeg. Vele saaie stukken teksten zijn gewijd aan beschrijvingen over de omgeving of over het uiterlijk van de personages. Vaak zonder toevoegende waarde voor het verhaal. Hierdoor gebeurde het met regelmaat dat de spanning van het verhaal achterwege bleef en voor vertraging zorgde in plaats van vooruitgang binnen in de vertelling. Om die redenen vond ik het boek niet zo boeiend.

Het hoofdpersonage Will Cooper heeft een hoge leeftijd bereikt en vanaf het tweede deel krijgt de lezer een terugblik op zijn leven. Hoe de verhoudingen destijds waren tussen de blanken en de Indianen. Hoe hij een eigen vermogen weet op te bouwen maar uiteindelijk ook alles weer kwijt dreigt te raken. Met name alle vernieuwingen zoals elektriciteit, de stoomtrein en de eerste types van telefonie zijn tastbaar voor de lezer. En welke rol speelt Clair in zijn leven?